[علیرضا لواسانی]

سلام
شخصي که مسلمونه واز عقايد شيعه هم پيروي ميکرده چه دليلي ميتونه داشته باشه که  يه عقايدش عمل نکنه
وديگه به اونا اهميت نده در صورتي که از دوران بلوغ که موظف به انجامه اونا بوده انجام ميداده شايد هم زودتر از اين نه از روي غرض يادشمني ترک کنه
شايد به دلايله مختلفه ديگه که
اصل اونا دشمني با خدا ودينه خدا نيست
آيا از همون اول هم اون عقايد رو قبول نداشته
وبه زور يا به طور مرسوم قبول کرده يا بعدا براش مشکل بوجود اومده

ممنون

[سید مهدی طباطبایی]

سلام بر شما

برای یافتن پاسخ سوال زیر باید به موارد متعددی توجه نمود که مهتمترین آنها عبارتند از :

1- بندگی خدا گذشته از شان والا و جایگاه رفیعی که برای مومن می سازد میدان جنگی است علیه وسوسه های شیطان ، پیروی از هوای نفس و خواهشهای درونی و همچنین فریبندگی دنیا بنابراین مومن واقعی هیچوقت نباید فراموش کند که این دشمنان قوی دست از سر او و ایمان و اعمال او بر میدارند و برای همین باید همیشه به تقویت و ارتقای افکار و عقاید درست خود مبادرت نماید و فراموش نکند سستی در این میدان مبارزه یعنی رخنه ان دشمنان در لایه های ایمانی و فکری و اعتقادی او که پس از چندی سستی و کسالت و بی رغبتی در اعمال را بوجود می آورد .

2- بندگی واقعی خدا بر دو رکن استوار است اول : ایمان ( الذین آمنوا...) دوم : عمل خوب ( و عملوا الصالحات...) و جایگاه ایمان به عنوان رکن اول همچون زیربنا و شرط اصلی بوجود آمدن اعمال صالح است یعنی مومن باید توجه داشته باشد اعمال صالح صحیح و مقبول و توان مداومت بر انجام آنها مشروط به داشتن ایمان به خداست .ایمان هم بستگی و پیوند درونی و قلبی با غیب و خداوند متعال است در کنار آموزش صحیح و داومت بر قرائت قرآن و بهره مندی از تعالیم اهل البیت علیهم السلام ، همواره باید تقویت شده و عمق بیشتری پیدا کند از جمله راه های اساسی و موثر در تقویت ایمان هم در روایت مشهور امیرالمونین علی علیه السلام ذکر گردیده که میتوانید در http://tazohoor.ir/forum/index.php/topic,211.0.htmlمطالعه نمایید.

3- انسان بعنوان موجودی با شعور و درک و دارای اختیار همیشه و در همه حال از انجام کارهای تحمیلی و ناخواسته گریزان است و اگر به هر علتی مجبور به انجام کاری گردید آن کار را از سر بی میلی و با کسالت انجام می دهد . بر این اساس بسیار مهم و تاثیر گذار است که بدانیم انجام اعمال و رفتار صحیح دینی ( چه در قالب دستورات و واجبات دینی چه کارهای فردی و اجتماعی فراخور ایمان حقیقی) وابسته به داشتن انگیزه و انجام تک تک آنها از روی میل و اختیار است پس مومن واقعی ضرورتا باید برای انجام اعمال و رفتار خود بدنبال انگیزه باشد امام حسین علیه السلام انگیزه های مختلف برای عبادت و بندگی خدا اینگونه تبیین فرموده اند : و قال الحسین علیه السلام : ان قوما عبدوا الله رغبه فتلک عبادت التجار و ان قوما عبدوا اله رهبه فتلک عباده العبید و ان قوما عبدوا الله شکرا فتلک عباده الاحرار و هی افضل العباده امام حسین علیه السلام فرمود : گروهی از مردم خدا را به شوق پاداش ( بهشت) عبادت می کنند که این عبادت بازرگانان است عو عده ی دیگری خدا را از ترس( جهنم) می پرستند که این عبادت بندگان است و عده یی هم خدا را بخاطر شکر و سپاسگزاری از نعماتش عبادت میکنند که این عبادت آزادگان است و بدرستکیه این (عبادت احرار) برترین عبادت کردن هاست . ( تحف العقول صفحه 250) با توجه به این روایت شریفه و دیگر روایاتی که در این خصوص وارد شده در می یابیم برای انجام اعمال صالح مراتبی وجود دارد که مومن در مسیر بندگی در ضمن شناخت این مراتب باید رفته رفته به سمت عبادت برتر پیش برود تا جایی که تمامی اعمال خوبش را برای سپساگزاری از نعمات بیشماری که حضرت حق تعالی در اختیارش قرار داده انجام دهد . یعنی بالاترین انگیزه برای انجام اعمال صالحه شکرخداست .
4- علیرغم تلاشهای مومن برای تقویت ایمان خود و انجام مداوم کارهای پسندیده و مورد رضایت خدا ، نیازمندیهای دیگری هم هست که غفلت از آنها به سستی ایمان و کسالت در انجام امور دینی می انجامد که مهمترین آنها استمرار بر طلب مغفرت و توبه به درگاه خداست . مومن واقعی باید بداند توبه کردن فقط پس از ارتکاب معاصی نیست و توبه و طلب مغفرت هم بالاترین شکر از خداست و هم محافظ مستحکمی در برابر دشمنان اوست . با مراجعه به آیات و روایات بیشماری در بابا توبه و مغفرت در می یابیم تمامی انبیاء و اولیای الهی علیرغم بهره مند بودن از عصمت و با داشتن مقام رفیع ایمانی و عملی ، همواره به طلب مغفرت و توبه و انابه مداومت می فرموده اند که توبه راه نجات مومن است .
5- از دیگر موارد اساسی در حفظ و تقویت ایمان و ایجاد انگیزه برای انجام اعمال صالحه ، تمسک و توسل به ساحت مقدس معصومین علیهم السلام که هرگز نباید از ان غفلت شود . اولیای خدا برای ما الگو اسوه هستند و پیروی از انها در همه امور و ارتباط همیشگی داشتن با آنها از جمله ضروری ترین اقدامات ایمانی ماست . هرچه شناخت ما نسبت به ایشان بیشتر و کاملتر باشد بیشتر هم از ایشان تبعیت میکنیم و زمانی از عمر ما نمیگذرد مگر اینکه متوجه حضور و توجه ایشان هستیم و بی شک این توجه زمینه مناسب یاری طلبی و توسل را نیز فراهم میکند و با ایجاد انس و الفت و صمیمیت و تقرب در ضمن تقویت ایمان و عقیده توان انجام اعمال صالحه را نیز بیش از پیش میکند و مومن به جایی میرسد که در انجام تمامی وظایف دینی ، خود را همراه امام و پیشوای خود می بیند و این بالاترین توفیق و برترین امداد رسان در مسیر بندگی خداست . فرستادن صلوات و سلام بر معصومین و لعن دشمنان ایشان بزرگترین مصداق توسل به ساحت ملکوتی آنهاست که در این جنگ بزرگ و همیشگی با شیطان ، نفس و دنیا ، همچون مهمات و سلاحی قدرتمند بکار می آید .
5- مومن باید دائم الفکر باشد ، دائم الذکر باشد ، از آلوده کردن گوش و چشم خود پرهیز کند ، در کسب مال حلال و تهیه خوراک حلال و طیب کوشش و دقت فراوان نماید ، فریادرسی و کمک به دیگران را با جدیت و بطور مستمر و رد حد توان و وسع خود انجام دهد . توجه و رعایت حق الناس و همچنین مداومت به پرداخت صدقه از دیگر مواردیست که به حفظ و تقویت بنیه ی اعتقادی مومن و ایجاد انگیز برای انجام کارهای پسندیده ی دینی موثر و ضروری است .
موفق باشید