[سبحان]

همرزمان شهید خرازی نقل کرده است:

سفره وسط سنگر پهن بود و قابلمه و بشقاب ها پُر. «مهمان نمی خواهید؟» حاج حسین خرازی بود، با چشمانی براق و لبانی خندان.

«این همه غذا! منتظر کس دیگری هستید؟»

نه حاجی، دوازده نفریم؛ اما گفتیم 21 نفر؛ غذا گرفتیم. پیشانی اش پر خط و صورتش بر افروخته شد. فریاد زد: « برپا! همه بیرون» زمین پر سنگریزه، آفتاب داغ، دوازده نفر سینه خیز، بعد کلاغ پر. از پا که افتادند، گفت: «آزاد! خیلی سبک شدید، هان؟! آن همه گوشت و دنبه حرام، عرق شد و ریخت پایین» بعد گفت: «با لقمه حرام نمی شود جنگید.»(6)

[مجید سماواتی]

كجايي شهيد خرازي كه ببيني شتربا بارش كه هيچ جزيره را با چاه نفتش يك جا بالا مي كشند ولقمه لقمه حرام كه سهل است كاميون كاميون حرام به خورد خود وخانواده اشان مي دهند.......
كجائيد اي شهيدان خدايي        پرنده تر ز مرغان هوايي
تنها راه نجات...اللهم عجل لوليك الفرج